Home » Interviews » My name Sue, how do you do?
All

My name Sue, how do you do?

In ‘op weg naar het eindexamen’ volgen wij fotografiestudenten die in het laatste jaar van hun opleiding toewerken naar het eindexamen. De serie ‘My name Sue, how do you do?’, welke gaat over één van de duizenden masseurs aan het strand van Bali, verovert nog voor Irminia zal afstuderen al een plekje op Fotofestival Naarden dit voorjaar. In dezelfde periode zal zij tijdens de eindexamenexpositie van de Fotoacademie te zien zijn in Loods 6 in Amsterdam.

Uit de serie ‘My name Sue, how do you do?’ © Irminia Lentjes

Hoe ben je op het idee gekomen om Sue te gaan volgen en een stukje uit haar leven te fotograferen?

Ik ontmoette Sue op het strand van Bali. Ze was een van de vele masseurs op zoek naar klanten. Een beetje brutaal, niet direct innemend. Maar wel de enige die aan alle toeristen vroeg: ‘How are you?’ Ze verkocht ook armbandjes. En als je wilde kon je je nagels laten lakken. Ik liet me door haar behandelen. We kletsten wat. Een paar jaar later was ik er weer. Sue zat er nog steeds. Massage deed ze niet meer, ze had last van beginnende artrose. Ze had een opgezwollen gezicht gekregen omdat ze zelf was gaan dokteren met medicijnen. Ze kon ook niet meer zo goed lopen. Haar heup weigerde dienst. Ik realiseerde me hoe wonderlijk het is dat je een uur lang een intiem contact hebt zonder ook maar iets van elkaar te weten. Deze zomer besloot ik mezelf bij een aantal masseuses uit te nodigen. Ik ruilde 1 uur in voor 24 uur om elkaar beter te leren kennen. In een etmaal eet je samen, je slaapt samen, wordt samen wakker. Je kunt ook samen zwijgen, net als tijdens een lange rit in de auto.

Uit de serie ‘My name Sue, how do you do?’ © Irminia Lentjes

Waarom heb je juist gekozen voor zwart-wit beelden?

Het merendeel van de series die ik maak zijn zwart-wit. Als kind was ik verslaafd aan de boekenserie ‘Het aanzien van…12 maanden wereldnieuws in beeld’. Elk weekend dook ik in de boekenkast om er een jaargang uit te pikken. Tot 1986 waren ze volledig in zwart-wit, alleen de cover was in kleur. Daarna ook het binnenwerk. Dat vond ik jammer. Thuis hebben wij zo lang mogelijk een zwart-wit televisie gehad. Mijn moeder vond kleur ordinair, jarenlang heeft ze zich nog op zondagavond geërgerd aan het felle groen van de velden als we Studio Sport keken.
Zwart-wit brengt voor mij het onderwerp terug tot de kern. Bovendien zijn textuur en contrast nergens zo mooi als in een zwart-wit beeld. Maar het is geen dogma voor me. Ik laat me graag door kleuren verleiden, maar ze moeten wel een meerwaarde voor de foto hebben.

Uit de serie ‘My name Sue, how do you do?’ © Irminia Lentjes

Hoe heb je het vertrouwen gewonnen en ben je toegelaten bij de mensen thuis? Was dat makkelijk of juist moeilijk?

Het was niet de eerste keer dat ik in Bali was en de vrouwen aan het strand had ik bijna allemaal al eerder ontmoet. Maar bij iemand thuis komen is een ander verhaal. Hun armoede houden ze graag verborgen, uit trots. Visite moet worden verwend en dat schept verplichtingen; lekkers in huis, alles extra opgeruimd. Ik bood aan om voor mijn overnachtingen te betalen. Dat vonden ze bijna beledigend. Om in ieder geval iets terug te doen, liet ik me de dag erop door ze masseren. Ik vond het verschil in houding intrigerend: het hele zakelijke aan het strand, heel streetwise ook, en de warme, bescheiden manier van doen thuis.

Ik werd een beetje een van hen

Wat voor beeld heerst er op de stranden van Bali over de masseurs en andersom? Hoe zien zij de toeristen?

Iedereen kent de irritatie vanwege verkopers aan het strand. Je bent net gearriveerd, spierwit nog en dankbaar doelwit. Toen ik een paar dagen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat aan de massagetafels had doorgebracht, draaide het perspectief. Van lichte ergernis naar grote bewondering. Je hoort de persoonlijke worstelingen in het leven, verhalen over schoolgaande kinderen, zieke ouders, het eeuwig tekort aan geld. Je schaamt je dat je nog hebt proberen af te dingen, geen tien maar liever acht euro voor een uur massage. Iedere massagedame werd langzaam een persoon van vlees en bloed.
Door dit project werd hun houding ten aanzien van mij ook anders. Ik werd een beetje een van hen. Op een dag liep ik de zee in om te gaan zwemmen. Ik besloot er een wandeling aan vast te knopen. Toen ik na een half uur terugkwam stonden alle dames op het strand, te wachten, bang dat ik verdronken was.

Uit de serie ‘My name Sue, how do you do?’ © Irminia Lentjes

Wat was het meest opmerkelijk wat je meemaakte tijdens je fotografie reis in Bali? En ga je nog terug?

De eerste keer samen met Sue schoot ik een beeld dat een beetje geënsceneerd was. Dat doe ik bijna nooit, maar ik was op zoek naar een foto die op zichzelf zou kunnen staan en waarmee ik in de toekomst wellicht genoeg aandacht en geld zou kunnen genereren om een operatie voor Sue te financieren. Ik vroeg haar haar handen op de massagetafel te leggen en flitste de foto hard in. Het beeld dat ontstond vond ik nietsontziend maar ook esthetisch, bovendien refereerde het voor mij aan het schaduwpoppenspel van Indonesië. Een project als dit doe je samen dus toen ik een maand later terug kwam liet ik de foto aan Sue zien. Ze kwam me ophalen in mijn hotel met haar brommer -chauffeur, bleef bij t poortje wachten, omdat ze met haar krukken niet over de trap kon, helm nog op. Ik haalde mijn laptop. Sue begon hartverscheurend te huilen. Ik had me niet gerealiseerd dat ze naar de pijn van haar eigen leven keek. Ik heb haar gevraagd of ze wilde dat ik de foto niet zou gebruiken. Dat was niet zo. Het was de schok zei ze. Op mijn kamer zijn we samen de ijskast leeg gaan eten. Deze zomer ga ik terug met het leven van Sue in een klein handzaam boekje. Levensgroot komen er drie grote foto’s te hangen, op de omheining van het hotel, net achter de plek waar ze werkt.

Uit de serie ‘My name Sue, how do you do?’ © Irminia Lentjes

Je studeert dit voorjaar af aan de Fotoacademie, wat zijn je plannen als je klaar bent met je studie?

De wijde wereld in om vanuit het klein menselijke, grotere verhalen te vertellen die er toe doen. Een project dat nog heel erg in de kinderschoenen staat is een serie over mijn onbekende familie in Indonesie. Er wonen drie half-zusjes die ik nog nooit heb ontmoet: twee ervan zijn streng islamitisch, de ander woont samen met een vriendin.

De gehele serie over Sue is te zien tijdens Fotofestival Naarden 20 mei t/m 18 juni 2017.

irminialentjes.com

Uit de serie ‘My name Sue, how do you do?’ © Irminia Lentjes

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Word abonnee

Kiekie krant is onderdeel van:

Fotolab Kiekie

Kiekie partners:

Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Content Copyright ©2016
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS