Home » Geen categorie » Via een omweg naar het eindexamen met Elisabeth Schelvis

Via een omweg naar het eindexamen met Elisabeth Schelvis

Dat afstuderen op zichzelf al veel werk is weten we, maar wat als er een pandemie om de hoek komt kijken. Wat doe je dan en wat voor effect heeft dat op het proces? We hebben de vragen voorgelegd aan een paar eindexamen leerlingen. Deze week: Elisabeth Schelvis.

Hoe ben je met fotografie begonnen?

“Een jaar of 7 geleden kocht ik voor het eerst een digitale spiegelreflex en begon ik de techniek van m’n camera eindelijk een beetje serieus te nemen. Al snel raakte ik verslaafd aan “mooie plaatjes” maken in m’n omgeving. Mensen, bloemen, een stilleventje, ik wilde eigenlijk álles wel vastleggen. Een vriend die een goeie amateurfotograaf was, begon me een beetje te coachen en gaf me concrete kritiek op mijn foto’s. Na een tijdje vond hij dat ik wel een hele snelle leercurve had.

Ik vond het vooral heerlijk om heel veel tijd in een stilleven “in 17e-eeuwse stijl” te stoppen, en kon daar dagenlang aan werken. Inhoudelijk waren mijn foto’s toen nog niet zo interessant, maar het waren wel mooie aansprekende beelden die ik soms al voor “kunstprijzen” kon verkopen. Supertrots was ik natuurlijk!

Toen ik tegen m’n eigen technische grenzen aan begon te lopen, wilde ik graag een goede cursus doen. Ik liet op de Fotoacademie mijn werk zien, en mocht direct aan de basisopleiding beginnen. Ik was een beetje overrompeld, want ik zocht gewoon een korte cursus, maar ik had er zo veel zin in dat ik toch in het diepe ben gestapt. Dat is achteraf gezien een beslissing geweest die mijn leven enorm heeft verrijkt.”

Hoe ziet afstuderen er in deze tijden uit?

“We waren ons aan het voorbereiden om eind mei eindexamen te doen, met een grote expositie in Loods 6, maar dat is nu natuurlijk uitgesteld. De lessen werden stopgezet, de Fotoacademie is even dicht. Alles wordt nu vooruitgeschoven, maar echt stil staat het ook weer niet, want met de groep zijn we juist heel hard bezig om een nieuwe datum en locatie vast te stellen. Dat valt niet mee, met al die onzekerheid. Hopelijk gaat de Academie in de zomer weer open, en kunnen we dan in september of oktober alsnog afstuderen.

Gelukkig had ik mijn concept al zo’n beetje rond, en een groot deel van mijn afstudeerwerk ook al klaar staan. De praktische zaken stel ik nog wat uit, maar nu heb ik wel meer tijd om van een aantal beelden nog betere versies te maken. Mijn beelden gaan over tijd, nemen veel tijd in beslag, en ik heb ook nog eens vaak veel iteratieslagen nodig voordat ik echt tevreden ben met het resultaat. Dus daar kan ik nu fijn nog een aantal rondes aan toevoegen.

In de tussentijd ontstaan ook weer nieuwe ideeën, die ik nu lekker kan uitproberen. Zoals het fotograferen van organismen met de microscoop, dat goed past bij mijn onderzoek naar tijd en oorsprong. Het wordt nog kiezen, als we straks weer echt serieus met de eindexamenexpositie aan de slag kunnen.”

“Ondertussen kom ik tot rust, en tot nadenken, en ik hoop natuurlijk dat de resultaten hetzelfde bij de kijker teweegbrengen”

Waar gaat je afstudeerproject over en hoe ben je te werk gegaan?

“Mijn werk gaat over het verglijden van de tijd, hoe tijd van invloed is op alle organismen en materie, en hoe de tijd ons langzaam laat verkreukelen en vergaan. Ook mijn beelden zelf ontstaan langzaam, bijvoorbeeld door dagenlange filmprojectie op blauwdruk. Daarnaast maak ik beeld met de organismen zelf, zoals kwallen die ik aan het strand vind, en die ik laat opdrogen om te onderzoeken wat er van ze overblijft. Daar blijft een abstracte afdruk van over, met prachtige kristallen en aquarelkleuren. Het wordt bij mij eigenlijk steeds meer beeldende kunst, waar fotografisch materiaal een onderdeel van is. Gelukkig kan de Fotoacademie dat wel waarderen, haha.

Één van de grotere werken voor mijn eindexamen is een “lichtwade”, waarbij mijn lichaam een afdruk achterlaat op een lichtgevoelige linnen doek. Ik doe dat op het strand aan de branding, waarbij de opkomende vloed bepaalt hoe lang de doek belicht wordt, en hem uiteindelijk uitspoelt om de blauwdruk te fixeren. In de afdruk zie je hoe ons lichaam langzaam verdwijnt, en weer opgenomen wordt door de materie.

Voor mijn tweede grotere eindexamenwerk heb ik 260 uur lang een gefilmd zelfportret op lichtgevoelig rijstpapier laten draaien. In al die uren ben ik langzaam in het papier “verdwenen”, maar omdat ik de film er tijdens de expositie (bijna onzichtbaar) weer op laat draaien, gaat het beeld weer leven.

Je kunt je voorstellen dat er een hoop onvoorspelbare elementen in mijn processen zitten, zoals de weersomstandigheden en de reactie van materialen, dus ik ben lekker veel tijd kwijt met proefversies en experimenteren. Ondertussen kom ik tot rust, en tot nadenken, en ik hoop natuurlijk dat de resultaten hetzelfde bij de kijker teweegbrengen.”

Is er iets veranderd in je proces door corona?

“Door corona hebben we nu even geen lessen in groepsverband, en maar heel af en toe telefonisch contact met de docent. Dus zit er weinig druk achter, en moet ik nog zelfstandiger beelden maken. Het geeft me even de tijd en de vrijheid om nieuwe dingen te proberen, zonder dat meteen duidelijk is “of het wel kans maakt”. Dat vind ik enerzijds lastig, maar anderzijds begint het langzaam tot me door te dringen dat ik na mijn eindexamen ook voor een groot deel op mijn eigen benen moet staan.”

“Ik werd uitgedaagd processen in gang gezet waarvan ik niet wist dat ik ze überhaupt in me had.”

Wat is de grootste les die je hebt geleerd op de academie?

“Dat creativiteit aangeboord en ontwikkeld kan worden! Ik vond in eerste instantie dat ik mij vooral technisch moest ontwikkelen, en ik dacht van mezelf dat ik helemaal niet creatief was. Maar de Fotoacademie heeft me daarin uitgedaagd en processen in gang gezet waarvan ik niet wist dat ik ze überhaupt in me had.

Verder heb ik gaandeweg geleerd om minder perfectionistisch met het eindresultaat bezig te zijn, en meer aan het toeval over te laten. Vroeger stak ik heel veel tijd in het bedenken van een beeld, en in de voorbereiding. Nu sta ik mezelf steeds meer toe om dingen gewoon te laten gebeuren. Dan kan ik achteraf altijd nog bedenken hoe ik het proces zo kan aanpassen dat de beelden nog sterker worden, en nog beter communiceren.”

monochromos.nl

From the archives X Kees Rijken

27 mei 2020

In onze wekelijkse serie From The Archives verteld een fotograaf het achtergrond verhaal van zijn of haar favoriete foto. Deze week: Kees...

Lees verder
Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Privacy verklaring
Content Copyright ©2020
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS