Home » Geen categorie » The Life of Fathers: Marwan Magroun

The Life of Fathers: Marwan Magroun

Marwan Magroun (1985) is fotograaf en artdirector met een passie voor de stad Rotterdam. Met zijn huidige project The Life of Fathers, belicht Magroun vaders met een migratie achtergrond, die zich actief inzetten in het ouderschap. Deze vaak jonge vaders van verschillende culturele achtergronden krijgen dagelijks te maken met vooroordelen en stigma’s. Hoe vullen zij hun vaderrol in en met welke maatschappelijke problemen worstelen zij?Daarnaast is hij door het Nederlands Fotomuseum gevraagd als gast curator voor de jaarlijkse expositie ‘De collectie belicht door…’

 

Antourel Cole

Antourel Cole


Hoe ben je met fotografie in aanraking gekomen?

“Tijdens een vakantie in Tunesië ergens in 2007. Mijn neef had een foto van mij gemaakt terwijl we aan het chillen waren op het strand. Het was diep in de nacht en het maanlicht reflecteerde op de zee waardoor hij een foto kon maken. Ik begreep toen wat er technisch mogelijk was met
een camera. Dit alles maakte een bijzondere foto en ik was verkocht.

Ik heb geen foto-opleiding gevolgd en ik kom niet van de academie. Mijn stiefvader had in 2012 een oude camera gevonden tussen rommel op straat en uiteindelijk heb ik deze aan de praat gekregen door wat onderdelen te vervangen. Het was een analoge spiegelreflexcamera uit 1967 met een rolletje dat je moest laten ontwikkelen. Hiermee heb ik echt leren fotograferen want je moet alles handmatig instellen. Eind 2015, begin 2016 had ik via marktplaats een digitale spiegelreflexcamera gekocht.”

Hoe is het project ‘The life of Fathers’ ontstaan?

“In mijn vorige relatie kwam ik erachter dat ik als persoon met veel vragen rondliep over mijn eigen gedrag. Ik had het gevoel dat ik mezelf emotioneel niet volledig kon openstellen naar mijn ex. Dit voelde zij ook en zo ontstond er veel ruzie. Dit zorgde voor veel chaos in mijn hoofd. Dit heeft mij doen bewegen om op zoek te gaan naar de antwoorden op mijn vragen. Door op termen te zoeken op het internet zoals bindingsangst en verlatingsangst heb ik een boek gevonden over hechtingsproblematiek. Dit boek Verbonden, hechting en liefde heeft mij heel veel antwoorden gegeven.

Ik ben zonder vader opgegroeid en mijn moeder was niet in staat, door haar vier banen, om volledige aandacht te schenken aan haar drie kinderen. Dit zorgde ervoor dat ik als kind heel erg het gevoel had dat ik er alleen voor stond. Het boek vertelde mij dat kinderen die op jonge leeftijd geen of nauwelijks aandacht of sturing hebben gekregen een bepaalde hechting ontwikkelen. Dit kan allemaal verstrekkende gevolgen hebben op het gebied van relaties maar ook je zelfbeeld. Dit opende mijn ogen volledig. Ik kon mijn leven vanaf dat moment in een ander licht zien. Mijn eerdere relaties, de mensen waar je naartoe trekt, maar ook de mensen die je van je af duwt heeft allemaal te maken met je jeugd.

Dus ik kwam tot het besef dat het hebben van betrokken ouders essentieel is voor een mens.Vanaf dat moment ben ik in mijn omgeving gaan kijken en voornamelijk naar vrienden van mij die vader zijn. Met de vraag, hoe doen zij dat dan en wat zijn hun ideeën over vaderschap. Zo ben ik op zoek gegaan naar hun verhaal en ben ik dit gaan vastleggen.”

“Ik heb een fascinatie voor het gewone. Het op de juiste manier vangen van het alledaagse is voor mij de mooiste kunstvorm die er bestaat”

Lenna Nukta

Lenna Nukta


Wat is het verhaal achter de serie?

“In onze samenleving heerst een hardnekkig stigma over vaders met een migratieachtergrond; ze zijn vaak afwezig bij de opvoeding van hun kinderen, die veelal ook nog eens verschillende moeders hebben. Hoewel dit beeld behoorlijk zwart-wit is, merk ik dat dit in grote lijnen wel degelijk het beeld is dat veel mensen hebben bij het stereotype van de ‘gekleurde vader.’ Met het project The life of Fathers wil ik een tegengeluid bieden door deze vaders een stem te geven.

Ik heb niet zozeer de illusie dat ik met dit project het stigma kan doorbreken. Wat ik wél kan doen is er een ander beeld naast zetten, zodat het beeld van de ‘gekleurde vader’
genuanceerder wordt. Denk bijvoorbeeld aan de zwarte man die vaak wordt geassocieerd met kenmerken als ‘exotisch’ en ‘hyperseksueel.’ Daarmee degradeer je deze groep mannen automatisch naar ongeschikt voor een gezin. Dit werkt gewoon stigmatiserend.”


In welke stijl fotografeer jij? Waar let je op bij het maken van jouw beeldverhaal?

“Ik fotografeer op basis van intuïtie. Intuïtie is een bron van kennis, die weinig te maken heeft met toekomst voorspellen, maar alles met de manier waarop je informatie in je brein opslaat en verwerkt. Eenvoudig samengevat is intuïtie de manier waarop je onderbewuste ik boodschappen doorgeeft aan je bewuste, denkende ik.

Mijn vertrekpunt is altijd een verhaal. Het moet dicht bij me staan en urgent zijn. Ik heb een fascinatie voor het gewone. Het op de juiste manier vangen van het alledaagse is voor mij de mooiste kunstvorm die er bestaat. Na een paar jaar fotograferen ontwikkel je een signatuur om dit op jouw manier vast te leggen. Door je intuïtieve en fotografie kennis te gebruiken. Daarnaast weet ik wat voor impact een foto kan maken op lange termijn dus bij het maken van een foto bedenk ik me meteen wat deze foto over 30 of 40 jaar kan betekenen. Dat zorgt ervoor dat ik altijd dingen in verschillende perspectieven plaats.”


Wat is de verhouding vrij werk en betaalde opdrachten bij jou?

“Ik werk veel in opdracht, voornamelijk in de kunst en cultuursector. Ik doe veel beeldcampagnes en dergelijke. Ik heb het afgelopen jaar een ontwikkelingsbeurs van het Stimuleringsfonds ontvangen vanuit het potje talentenontwikkeling. Hiermee was het mogelijk om meer tijd te besteden aan bijvoorbeeld The Life of Fathers. Daarnaast ben ik altijd bezig met vrij werk. De energie die ik ervan krijg houdt mij in leven. Mijn eigen verhaal en die van mijn naasten vertellen is het mooiste wat er is.”

“Turkse kinderen die met gescheurde kleding op straat spelen. Stoere jonge Surinaamse jongens op de Kruiskade of het Schouwburgplein. Het zijn allemaal momenten die echt hebben bestaan, dat maakt het ook zo fascinerend.”

Sadena Jitan

Sadena Jitan

 

Naast fotografie film je ook veel. Gebruik je fotografie om je film kracht bij te zetten of juist
andersom?

“Klopt inderdaad. Ik heb vanaf het moment dat ik begon met fotografie al snel geëxperimenteerd met film. Dus die ontwikkeling liep parallel aan die van fotografie. Mijn leidraad is het verhaal, het medium is ondergeschikt. Fotografie en film is voor mij een middel en niet een doel op zich. Sommige projecten vragen om een multimedia aanpak om zo het draagvlak en aandacht voor het onderwerp te vergroten. De documentaire The Life of Fathers is een katalysator voor het onderwerp en werpt een schijnwerper op de fotoserie later in het jaar.”


Je treedt momenteel op als gastcurator voor het Nederlands Fotomuseum in ‘De collectie belicht door’.. Waar heb je op gelet bij je beeldkeuze?

“Het was een grote klus gezien het archief ongeveer 4,5 miljoen beelden bevat. Ik ben tijdens de selectie van de beelden heel erg dichtbij mezelf gebleven. Tijdens mijn zoektocht in het archief heb ik foto’s geselecteerd die mij persoonlijk intrigeren. Ik zie daarin de essentie van migratie:
beweging. Of het nou gaat om de snelle stedelijke verandering die Rotterdam doormaakt, de mooie interculturele relaties tussen mensen: ze ontstijgen het stereotype beeld van de migrant. Ik heb mezelf laten leiden door de ervaringen die ik zelf heb opgedaan als burger van deze stad. Ik ben zelf een kind van migranten.

De foto’s van onder andere Ton den Haan, Robert de Hartogh en Peter Martens laten een goed beeld zien van de begintijden van migratie. Dit zie je door de woon- en werkomstandigheden. Afgebroken woningen en laaggeschoold werk voeren de boventoon. Turkse kinderen die met gescheurde kleding op straat spelen. Stoere jonge Surinaamse jongens op de Kruiskade of het Schouwburgplein. Het zijn allemaal momenten die echt hebben bestaan, dat maakt het ook zo fascinerend.

In die momenten zie ik verbinding en overeenkomsten maar ook grote verschillen met de huidige tijdsgeest. Want er ontbreken nog zoveel verhalen. Fotograaf Carel van Hees heeft dat ook heel mooi blootgelegd. Dat is het beeld wat ik zelf ook herken. De danceparade, of dansend in de discotheek, en soms stiekem op een afgelegen plek zoenen met je nieuwe vlam. Dat zijn ook verhalen die je kunt koppelen aan migranten. Maar dat wordt pas een vanzelfsprekende associatie als je ze maar vaak genoeg vastlegt en herhaalt.

In mijn eigen werk staat de nieuwe realiteit altijd centraal. Ik probeer de stigma’s die bestaan over Rotterdammers uit te dagen door nieuwe narratieve lagen toe te voegen aan het DNA van Rotterdam. Het voelde als mijn verantwoordelijkheid die stigma’s te ontkrachten. Doordat er beeldmakers zijn voortgekomen uit migrantengezinnen is er een tijd aangebroken waarbij mensen bewegen van subject naar verteller. Dat leidt tot nieuwe perspectieven die een mooie aanvulling zijn op de collectie in Het Fotomuseum. Ik ben trots dat ik geselecteerd ben om de momenten uit de geschiedenis uit te lichten en daar het verhaal van het heden en toekomst te vertellen.”

“Ik was al onderdeel van het dna van de Nederlandse fotografie voordat ik überhaupt begon met fotograferen. Daar ben ik heel erg trots op.”

Alec Danun

Alec Danun


Heb je ook nog iets bijzonders ontdekt in de archieven van het Fotomuseum?

“Mijn ouders komen oorspronkelijk uit Tunesië. Dus ik was meteen benieuwd welke fotografen in het verleden daar hebben gefotografeerd. Ik kwam erachter dat Ed van der Elsken daar in 1968 is geweest voor een reportage voor het blad Avenue. Door het scrollen in het archief stuitte ik op een hele bijzondere foto. Een foto van mijn grootvader gemaakt op het schiereiland Djerba, een plek in de buurt van waar mijn voorouders vandaan komen. Dat was zo bizar en gek. Ed van der Elsken die in 1986 een foto maakt van mijn grootvader. Vervolgens vertrek zijn zoon in 1973, mijn vader, naar Nederland. Krijgt een zoon die vervolgens opgroeit en later fotograaf wordt. Krijgt erkenning voor zijn werk en wordt gevraagd als gastcurator en in een archief een foto van zijn grootvader vind, gemaakt door de een van de bekendste fotografen van Nederland. Het voelde alsof dit moest plaatsvinden en alles ineens full circle was. Ik was al onderdeel van het dna van de Nederlandse fotografie voordat ik überhaupt begon met fotograferen. Daar ben ik heel erg trots op.”


Wat zijn je plannen voor de toekomst? Met wie zou je heel graag willen werken?

“Ik wil graag betekenisvolle verhalen blijven vertellen door middel van beeld. Hiermee een stem geven aan degenen die naar mijn gevoel ongehoord zijn. Ik wil projecten op een manier benaderen dat ik kleine verhalen kan inzetten om grote thema’s te tackelen. Fotograaf en kunstenaar JR is daarbij voor mij een grote inspiratiebron. Een persoon die kunst gebruikt om grote thema’s aan te kaarten. Daar heb ik enorm veel bewondering voor. Mijn wens is mijn project The Life of Fathers internationaal op de kaart te zetten en vaders van over de hele wereld vast te leggen.”

Dit interview is ook te lezen in Kiekie no.29 The Music Issue

marwanmagroun.nl

Twee handen op een camera: Chris en Marjan

14 juli 2020

In de nieuwe serie "Twee handen op een camera" gaan we in gesprek met een aantal duo's uit het vak. Hoe werkt het creatieve proces als er twee...

Lees verder
Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Privacy verklaring
Content Copyright ©2020
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS