Home » Geen categorie » The park with the artificial lake – Mariet Dingemans

The park with the artificial lake – Mariet Dingemans

Documentair fotograaf Mariet Dingemans (1971) studeerde culturele antropologie en werkte als evenementenorganisator voor maatschappelijke organisaties. Ze fotografeerde jarenlang op de automatische stand omdat ze dacht dat ze niet technisch genoeg aangelegd was. Per ongeluk volgde ze een keer een cursus ‘Hoe leer ik mijn camera kennen’ en was verkocht. Ze zit nu in het derde jaar van de Fotoacademie. Met intieme, vaak humoristische beelden vertelt Mariet een verhaal over een voor haar bijzondere groep mensen, plekken of individuen.

Hoe ben je begonnen met fotografie?

“Ik fotografeerde altijd al wel mijn vrienden en familie maar met mijn camera op de automatische stand. Ik dacht dat je als fotograaf heel technisch moest zijn en dat ben ik niet. Een vriendin vroeg een keer of ik haar kinderen wilde fotograferen en ik merkte hoe leuk ik dat vond. Ik ging steeds meer fotograferen en op een dag besloot ik een (ééndaagse)cursus ‘hoe leer ik mijn camera kennen’ te doen. Met mijn nieuw verworven kennis over scherptediepte, witbalans, diafragma en sluitertijden ging ik los. Een paar maanden later schreef ik me in op de Fotoacademie.”

“Met beelden van mensen die ik tegenkwam in het park wil ik een sfeer oproepen die op een subtiele manier iets zegt over Albanië.”

Waar gaat je serie “the park with the artificial lake”over?

“Over een park in Tirana, Albanië. Het park is heel populair onder inwoners van Tirana – jong, oud, arm en rijk – omdat het er mooi en ruim is en niet stinkt naar uitlaatgassen van oude Mercedessen, zoals in de rest van de stad.

Met beelden van mensen die ik tegenkwam in het park wil ik een sfeer oproepen die op een subtiele manier iets zegt over Albanië. Taferelen die je in Nederland niet tegenkomt. Een meisje dat samen met haar moeder ’s avonds aan een picknicktafel zit; Drie vrouwen die het park onderhouden en met hun scheppen het park doorkruisen; Een oude man die met rollator door het bos strompelt; Drie mensjes op een bankje die nergens naar lijken te kijken.”

Je hebt culturele antropologie gestudeerd, in hoeverre zie je dat terug in je werk?

“Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in sociale groepen. Op de middelbare school kon ik eindeloos praten over kakkers, alto’s en aso’s. Over hoe elke groep zijn eigen ‘cultuurtje’ had, zijn eigen normen en waarden, symbolen en sfeer.

Ik had een vriendin die uit een heel gelovig gezin kwam, en vond het heerlijk om bij haar thuis te komen waar een hele andere sfeer heerste dan bij ons thuis. Ze aten bijvoorbeeld één keer in de week ’s avonds brood en kieperden dan na het eten de broodkruimels en hagelslagjes op het tafelkleed, zodat ze vla konden eten van hetzelfde bord. Ik vond dat interessant en wou dat wij dat thuis ook deden. Toen ik een aantal jaar in Engeland woonde, was ik gefascineerd door de verschillen tussen Engeland en Nederland. Engelsen zijn veel traditioneler dan wij. Vaak had ik het gevoel dat ik in de jaren ’50 was beland. Fotograaf Martin Parr brengt dat typisch Engelse heel mooi in beeld.

Na mijn studie heb ik twintig jaar als evenementenorganisator gewerkt. Door fotografie is de cultureel antropoloog in mij weer wakker is geworden. Ik vind het heel interessant om groepen mensen te fotograferen – dat kan een vereniging zijn, een dorp, een wijk, een familie of een park- en om de cultuur binnen die groep in beeld te brengen. Sinds een jaar fotografeer ik een woongroep in de buurt bij Nijmegen. Heerlijk om zo in een groep te duiken en bijzonder om te zien hoe onconventioneel en back to basic zij leven. Zelf zou ik dat wel willen maar ik denk niet dat ik het kan.”

“Anderen vinden soms dat ik teveel vragen stel. Als fotograaf is die nieuwsgierigheid juist heel handig.”

Wat is de belangrijkste les die je hebt geleerd door fotografie?

“Naast dat ik groepscultuur interessant vind, ben ik gewoon heel nieuwsgierig. Anderen vinden soms dat ik teveel vragen stel. Als fotograaf is die nieuwsgierigheid juist heel handig.  Ik kan mijn vragen in beeld vertalen en met mijn camera op zoek gaan naar antwoorden. Door fotografie ben ik eigenlijk alleen nog maar nieuwsgieriger geworden.”

Welke plannen heb je voor de toekomst?

“Sinds ik serieus met fotografie bezig ben, heb ik het idee dat er iets op zijn plek is gevallen. Maar omdat ik (al) 48 ben, heb ik wel het idee dat ik moet opschieten, dat ik nog maar twintig jaar kan fotograferen, als het meezit. Hoewel iedereen om mij heen zegt dat dat onzin is, voelt het toch zo. Daarom ben ik denk ik extra gedreven. Het liefst zou ik reportages willen maken voor kranten, gecombineerd met opdrachten voor maatschappelijke organisaties, ook omdat kranten zo weinig betalen.

Ik zit nu in het derde jaar van de Fotoacademie. Hoewel ik wel al heel duidelijk voor ogen heb wat ik wil met fotografie, hoop ik in de komende paar jaar nog meer mijn eigen stijl te ontwikkelen, beter te worden in het editen van series en te experimenteren met bijvoorbeeld analoge fotografie.”

marietdingemans.com

Dániel Szalai – Novogen

5 maart 2021

A Photographic Work about the Chickens Saving our Lives Dániel Szalai's project Novogen turns a spotlight on the invisible workers of big pharma...

Lees verder
Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Privacy verklaring
Content Copyright ©2020
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS