Home » Geen categorie » Via een omweg naar het eindexamen: Nina Schollaardt

Via een omweg naar het eindexamen: Nina Schollaardt

Dat afstuderen op zichzelf al veel werk is weten we, maar wat als er een pandemie om de hoek komt kijken. Wat doe je dan en wat voor effect heeft dat op het proces? We hebben de vragen voorgelegd aan een paar eindexamen leerlingen. Deze week: Nina Schollaardt (KABK Den Haag)


Hoe ben je begonnen met fotografie?
“Als kind groeide ik op met mijn vader als cameraman, hij filmt en regisseert voor zijn werk. Hierdoor kreeg ik al vroeg mee om te leren observeren. Op mijn tiende kreeg ik een digitale fotocamera waarmee ik vrienden en familie vastlegde. Later op de middelbare school fotografeerde ik af en toe op feesten en legde ik mijn observaties op straat vast. Toen ik begon op de KABK kwam mijn interesse voor mensen steeds meer naar voren. Mensen zijn altijd onderdeel van mijn werk, of dat nou in de woonkamer is of wat ze doen voor de kost.

Het regisseren van de geportretteerde kreeg later pas een belangrijke rol in mijn werk. Voor mij was het in de eerste jaren van de KABK belangrijk dat momenten vanzelf gebeurden en dat ik daar als fotograaf geen invloed op had. Maar ik kwam erachter dat zonder aanwijzingen te geven aan mijn onderwerper vrij weinig interessants gebeurde. Als je even de tijd neemt voor een portret neemt je onderwerp toch wel zijn eigen, vaak interessantere, positie aan, hoe hij of zij staat of kijkt.”

Hoe ziet afstuderen er in deze tijden uit?
“In deze tijden is het afstuderen er erg anders uit gaan zien. Van intensief les op de academie naar online les is een grote verandering. Normaal gesproken zie je het proces wat je klasgenoten doormaken en kan de feedback die zij krijgen ook relevant zijn voor je eigen werk. Het enige wat ik nu zie is mijn eigen werk en proces. Doordat ik thuis zit is het veel lastiger om daar overzicht over te krijgen. Door de werkwijze op de academie ben ik erg gewend geraakt om proces en foto’s uit te printen en aan te raken en hiermee te spelen. Online kun je veel minder goed zien wat je hebt gedaan en waar je naartoe werkt. Daarom ben ik prints blijven maken en blijven spelen met beeld. Bijvoorbeeld door het maken van een publicatie merkte ik welk beeld nog miste en waar ik achteraan moest wat betreft de content.

Mijn klasgenoten en ik krijgen alle lessen die we normaal gesproken ook zouden hebben, alleen dan online; individueel, of in een groepsmeeting. Als ik bezig ben met een project zit het veel in mijn hoofd, of ik er nou echt voor ga zitten of iets anders doe. Maar nu is de plek waar ik tot rust kom mijn enige werkplek geworden. Daarom loopt in deze tijd alles door elkaar, waardoor ik merk dat ik continu bezig ben met mijn afstudeer werk.”

“In onze consumptie cultuur brengt de consument de werknemers in de vleesindustrie in een situatie waarin ze moeten werken in massaproductie terwijl het ze tegelijkertijd wordt verweten wat voor werk ze doen.”

Waar gaat je afstudeer project over en hoe ben je te werk gegaan?
“Mijn afstudeer project gaat over de werknemers in de vleesindustrie. Ik was erg benieuwd naar de mensen die in deze grote industrie werken en hoe zij zelf kijken naar hun werk en het product dat ze verkopen. Aan het begin van mijnproject ‘The Butchers’ begon ik met het verzamelen van archiefbeelden van slachters en slagers van vroeger. Dit gaf mij een beeld hoe ze vroeger werden geportretteerd. Het verschil met hoe men toen naar slachters en slagers keek is groot vergeleken met nu. Vlees is iets wat een belangrijke rol speelt in onze cultuur, maar toch ervaren we zelf niets van de productie van vlees. In de laatste decennia is de vleesindustrie getransformeerd van slachten door de boer naar buitengewoon gespecialiseerde productie fabrieken. De steeds groter​ wordende vraag naar vlees heeft de de productie klinisch, efficiënt en sneller gemaakt dan ooit.

Al snel heb ik slachthuizen en vlees verwerkingsbedrijven benaderd of ik langs mocht komen, dit was niet gemakkelijk. Toch vond ik een bedrijf waar ik langs mocht komen om de werknemers te ontmoeten en te portretteren. Het portretteren van slagers en slachters met hun favoriete stuk vlees bracht inzicht in de relatie die werknemers hebben met de dode dieren. Ze dragen het vlees waaraan ze zich kunnen vastklampen. Ze dragen het product van hun vakmanschap, werk dat hun trots maakt. Dit is wat ze doen voor de kost, hier verdienen ze hun geld mee.

Slagers en slachters zijn de zondebokken van de maatschappij, beschuldigt voor alle angst en aversie dat onbewust verbonden is aan het doden en ontleden van een levend wezen. In onze consumptie cultuur brengt de consument de werknemers in de vleesindustrie in een situatie waarin ze moeten werken in massaproductie terwijl het ze tegelijkertijd wordt verweten wat voor werk ze doen. De in mijn ogen ongenuanceerde blik door de consument wilde ik onderzoeken en kijken wie de mensen zijn achter de vleesproductie.

Door middel van interviews ben ik de werknemers beter gaan leren kennen en kon ik mij beter inleven. In een gesprek met Arjan vertelde hij dat hij vreselijk veel van een dier kan houden, maar hij kan er ook weer afstand van doen. Dit komt doordat hij was opgegroeid met een vader die werkte in een slachthuiswaar dieren werden gehouden die na een tijd werden geslacht. Omdat hij daar aan gewend is, waren er niet veel beesten waar hij veel verdriet van had toen ze geslacht werden. Ook sprak ik met Rochdi. Hij houdt erg van dieren, de koe is zijn lievelingsdier. Elke keer als hij op de snelweg rijdt en koeien of schapen ziet grazen dan kijkt hij. Rundvlees is zijn lievelings vlees.”

Is er iets veranderd in je proces door corona?
“Mijn proces is door de situatie Covid-19 zeker veranderd. Ik had mijvoorgenomen om te concentreren op portretten. Maar de situatie forceerde mij juist om verder te kijken, want ik kon niet meer terug om werknemers te portretteren, want alleen de werknemers mochten in het bedrijf aanwezig zijn. Door een situatie zoals deze moet je je concept aanpassen en dingen doen die wel mogelijk zijn. Door de restricties komen er juist verrassende en nieuwe ideeën uit waar je normaal niet bij stil zou staan. Naast de portretten die ik al geschoten had ben ik me gaan focussen op de architectuur en de omgeving van slachthuizen. Het is interessant om te zien dat de anonimiteit die de meeste bedrijven koesteren, ook te zien is in de architectuur en de locaties van slachthuizen.

Nadat de maatregelen voor Covid-19 wat versoepeld waren heb ik weer contact opgenomen met het bedrijf waar ik mijn portretten had genomen. Ik wilde de werknemers interviewen in het echt. Online was dit niet mogelijk doordat contactgegevens niet verspreid mochten worden. In het echt is het zoveel gemakkelijker om vragen te stellen; mensen zien je en zien zo of je oprechte bedoelingen hebt. Voor mijn project waren de interviews erg belangrijk, zo zie je niet alleen de personen, maar ook waar ze voor staan en wat ze denken. De interviews zullen als quotes dienen in de afstudeer expo in september op de KABK.”

“Onderwerpen die ongemakkelijk zijn om aan te snijden interesseren mij. Hier valt in mijn ogen veel uit te halen en zo kunnen problemen op de kaart worden gezet op een genuanceerde manier.”

Wat is de grootste les die je hebt geleerd op de academie?
“In het eerste jaar op de academie was ik vooral bezig om de manier van werken te begrijpen en wat mijn eigen manier was. De werkmethode die je meekrijgt op de middelbare school verschilt erg van de academie. Hier moest ik zelf aan wennen, dit merkte de docenten ook op, en als feedback kreeg ik de eerste twee jaar mee dat ik wat brutaler mocht zijn in mijn werk. Na een paar jaar op de academie ben ik uit mijn comfort zone gekomen en heb ik geleerd om complexe onderwerpen aan te pakken. Door het werken met mijn analoge6x7 Mamiya is mijn werkwijze ook om de tijd te nemen tijdens het maken van een portret.

Voor mij is empathie als maker voor mijn onderwerp erg belangrijk, door respect te hebben voor mensen en te koesteren wie ze zijn. Het maken van contacten brengt mij bij onderwerpen die in de maatschappij controversieel zijn, zoals mijn serie over slagers en slachters. Onderwerpen die ongemakkelijk zijn om aan te snijden interesseren mij. Hier valt in mijn ogen veel uit te halen en kunnen problemen op de kaart worden gezet op een genuanceerde manier.”

ninaschollaardt.nl

Interview Juul Vullings

24 september 2020

Klaar met je studie, alles zelf doen, de wereld in, je kent het wel. Wie zijn de nieuwe lichting fotografen, wat is hun visie en hoe gaan ze te werk?...

Lees verder
Meer informatie

FOTOLABKIEKIE
Openingstijden
maandag t/m vrijdag
van 09:00 tot 17:30 uur

Jan Evertsenstraat 79
1057 BR Amsterdam
+31(0)206830464
amsterdam@fotolabkiekie.com

Disclaimer
Algemene voorwaarden
Privacy verklaring
Content Copyright ©2020
Fotolab Kiekie Webdesign: LEFHEBBERS